Filosoferend Huiswaarts

Lieve [...], tijdens mijn ‘walkje’ naar mijn heuse paradijs neurie ik wonderschone woorden moeiteloos aan elkaar. Teksten daarentegen ‘flowen’ geruisloos zonder al te veel smet in de ether. Ik zing. Ik zing bijna foutloos een melodie van Otis Redding’s zijn klassieker ’sitting on the dock of a bay’. Klassiek. Clasic. Classy. En toen moest ik aan U denken. Stijlvol. Paraderend op de melodieuze geluidsgolven probeer ik mij staande te houden in een wiebelende tram. Stilstaan bij miraculeuze gedachten die zich voordoen op de achtergrond van mijn ondoorgrondbaar mysterieus brein is er niet bij. Moeizaam. Raak ik thuis? Op zoek naar bladgroenkorrels voor een helse betovering van het lot doen mij Uw diepe woorden inhaleren als zuurstof gefilterd door hetgeen ik wil horen. Waanzin. Een Quiznaam. Waanzin. Waanzinnig Het houdt mij in leven. Houdt het mij in leven? Waanzin. Gezegend met een hoogst zeldzaam virus behoed ik eenieder voor het besmettelijke gevaar. Het virus dat zich verspreidt door een warboel van onfatsoenlijke aanbiedingen. ‘I don’t wanna be a murderer’. Ongenaakbaar sprint het lot in een doodlopende straat. Toeval? Tekstueel hoogstaand. Begraven onder het puin van mijn eigen ellende groet ik U! Kusje